De formele tekst van mijn korte toespraak bij de lancering van de community iemandzoalsik.nl  

In 1996 kreeg ik toegang tot internet. Ik had toen al enkele jaren ervaring met de Digitale Stad achter de rug en ook het bezoeken van Bulletin Boards met een 2400 baud modem was me niet vreemd. Wat wil je met een vader die als academicus zo ongeveer als een van de eersten was aangesloten? Niet veel later maakte ik penvrienden op de Britse site disabilitynet en verstuurde ik onder soms bezorgd toeziend oog van mijn vader de eerste foto’s en zakken Engelse Drop aan mijn nieuwvervorven ‘familieleden’.

Toch greep het internet me pas echt, jaren later, in 2007 toen ik met de toen al niet minder beladen Keith Bakker terechtkwam in Rondom10 over SecondLife [en WoW+gameverslaving]. Niet langer mijn handicap en de daarbij behorende ongemakken stonden centraal, maar de communicatiekracht van virtuele werelden, het web en de strategieën om deze nieuwe spreekbuizen ten volle te benutten. Ik werd een beetje expert en in elk geval een digitale nomade.

Vandaag de dag gaat dat maar door. Mijn werk is het klaarstomen van organisaties voor een tijd waarin dialoog en samenwerking in informele netwerken centraal staan. Ik kan er al mijn passies in kwijt: verhalen vertellen en verbinden, kortom, communicatie en het faciliteren van vernieuwing of zo je wilt sociale innovatie. Hoewel ik nog steeds goed kan verdedigen dat het niet om techniek maar om mensen gaat, moet ik bekennen dat mijn bedrijf, mijn werk, niet zou bestaan zonder de netwerkkracht die ons heden ten dage ter beschikking staat. Met Twitter bijvoorbeeld worden real-life ontmoetingen met mensen verdiept, heb ik toegang tot het meest rijkgeschakeerde kennisnetwerk ter wereld en haal ik mijn omzet. Andere voorbeelden genoeg, maar zoveel tijd hebben we nu niet.

Want: iemandzoalsik.nl wordt gelanceerd in een tijd dat de toekomst van patientenverenigingen ernstig onder druk staat. Dat geeft ruimte voor vernieuwing, moeten de intiatiefnemers hebben gedacht. Hoewel lotgenotencontact van onschatbare waarde is, zie ik vooral uit naar de aardverschuivingen van zelforganisatie waarvoor dit platform een basis kan zijn.  Met 450 Valys-kilometers per jaar, de afschaffing van het PGB en de uitholling van vangnetten zijn andere vormen van organisatie nodig. Tijd voor een nieuwe GreenWheels, Zorg in een netwerk via Caire.nu en onderwijs op afstand als dat nodig is. Om nog maar te zwijgen over de mogelijkheden voor gelijkwaardig ondernemerschap.  Kortom er is een Schwung nodig. Daarbij kan iemandzoalsik.nl een cruciale rol vervullen. Laat je daarbij rustig inspireren door Occupy Wallstreet, de hacktivisten van Anonymous of de klokkenluiders van Wikileaks. En natuurlijk door Thanks Steve, Jobs.

Maar wie het kleine niet eert, is het grote niet weerd. Zo vaak heb ik kunnen zien en horen hoe kinderen met een beperking hun wereld groter zien worden met dank aan een simpel spelletje en een cam op de ipad. Zo vaak lees ik de verhalen van Ragna Arnott-van den Berg, die een hersenbloeding kreeg en dankzij het web weer gewoon mee kan doen, contact kan kanaliseren en haar vooruitgang manifest kan zien worden. Zo uitdagend kan het zijn om een hulphondenschool die moeizaam boven water blijft te proberen te redden met de kracht van het web.

Terwijl ik dit scheef voelde ik de emotie komen die ik heb bij de kracht van het web. Koude, positieve Kippevel.  Tijd dus om af te sluiten. In trainingen hoor ik regelmatig de wijfeling van mensen [in organisaties] om zich via het web te laten zien. Laat me u dan vertellen dat ik dankzij het web meer buiten ben dan binnen en door verhalen te vertellen meer gekregen heb dan verloren. De kracht van het web  zit in durven te vragen wat je werkelijk wilt. Dat begint bij durven delen. Met iemand zoals jij en iemand zoals ik.

@shakingtree

Permalink | Leave a comment  »

TEDXMaastricht is over. For now. But it will be back. That’s for sure. The event brought loads of energy and sweet memories. Memories of Pressure Cooker 2009. In that event, situated on an island,  a group of students of the Univeristy of Applied Sciences of Rotterdam collaborated with teachers and seasoned professionals to shape pressure cooked scenarios for the future of healthcare.  It made clear, just like yesterday, that it’s up to a new generation to take the lead. A generation across ages. One that is not afraid of sharing. One that is OK with letting go (much) of their intellectual property. One that is OK with saying: “I don’t have the right answer.”

Here is my tiny selection what I have taken back home.

1.  Technology is terrible for building human relationships. I am the last one not to admit that computing power greatly changed my options. It’s a great compensation for a lack of mobility and it is timesaving as well.  It literally brought the world into my office and in the long run it will hopefully bring a remedy for some of the trouble I have inherited from my mother. But it’s not without reason that I took for granted that I needed nursing to get out to my bed and ask one of my caregivers to drive me to Maastricht for 4 hours and help me getting to the toilet. Nothing compares to the electrifying energy and motivational capacities of real people. Meanwhile, people, please: watch your split.

2.  I am in a different kind of business now. Talking about the split: that will probably come earlier when you don’t have a great compassionate story to tell. My business is not to do ‘innovation consultancy in healthcare’. I facilitate storytelling. So people are able to change and innovate more by themselves, together with their indispensable peers. I want to be a Guide, not God. What we can learn from this event is that stories are one of the strongest assets to move forward. Pills and protocols may very well be necessary. But when you don’t have a great story to tell I will still be frightened,  never ever take that pill of yours nor will I follow the damn protocol. It’s my ship. You got that?! And remember: bad stories travel as fast, if not faster, as good ones do in today’s communities. So you’d better let patients help and turn your thinking upside down. What business are you in?

3. Embrace your failures and unexpected connections. As long as you can learn from the bad story that travelled fast, there’s nothing wrong. We should nurture that. A comedian has try-outs for that. And what do innovators have? In a complex domain trial and error is the only way forward in many cases. Trial and error gives unexpected connections that often lead to new innovative products. Can you recall the connection between moving piano’s and moving people? BTW: is there an electrical version of those stair-climbing wheelchairs? :) #WANTED

I am curious to get to know your best stories of TEDXMaastricht. Thanks to all the speakers and organizers for making them possible! See you on twitter: @shakingtree to set the next steps in health.

Update: one can't write a blog about all this without mentioning the molecular impossible Team Schmetta.I wonder if I will ever be that flexible again. :)

This blogpost is dedicated to my parents, Bernadette and Kees who both lost their battle with cancer, but left me with the power to go on and find the answer to the question Why do I do, what I do.       

Permalink | Leave a comment  »

TEDXMaastricht: "Fueling the next revolution of Medicine & Health“. Het is bijna zover, inclusief de frisse blik van Nicolette Mak. Ze startte een koeriersdienst die wordt gerund door mensen met een lastig lichaam. En daar is het niet bij gebleven. Inmiddels groeit er vanuit diezelfde gedachte een heel netwerk van bedrijven. Een voorbeeld met een geweldig verhaal. Over denken in mogelijkheden.

I love to tackle problems faced by society. How society treats disabled people is often deeply sad: thinking about the problem, not about the solution tends to cripple well-intended measures.

Een tijd geleden alweer had ik het genoegen met haar op bezoek te gaan bij de fractievoorzitter van de SP, Emile Roemer. Aanleiding was deze brief die ik schreef, om mij uit te spreken tégen een quotum voor het in dienst nemen van mensen met een functiebeperking. Het is de verkeerde prikkel. Je wilt toch niet als excuus worden gebruikt? Dat zijn we met elkaar eens. Tegelijkertijd voelen de koriersdienst en mijn  eigen plannen soms ongemakkelijk. Één van de dingen waar ik stiekem een beetje op hoop wat betreft impact is dat het pionierswerk van Nicolette en haar team met een bijzonder event als TEDXMaastricht weer een stapje dichter bij overbodigheid komt. Niet omdat ik vind dat ze het niet goed doen. Integendeel. Wel omdat ik merk dat het creëren van dit bijzonder onderscheid elke keer weer worstelingen losmaakt met een paradox. Om te normaliseren zijn kennelijk nog steeds aparte diensten en initiatieven nodig en vind ik het niet meer dan logisch om aandacht te vragen voor Nicolette. Maar hoe lang moet dat nog doorgaan?

Aanstaande maandag ben ik erbij en doe ik (tussendoor) een poging per Twitter de energie bij te houden. Geplande aankomsttijd: 08.15 uur.

Naar welk omslagpunt kijk je zelf uit?

Permalink | Leave a comment  »